One, two, three, four ...
domingo, 9 de noviembre de 2008
Reflexión
Hay momentos en los que el perdón llega demasiado tarde y lo único que queda es la esperanza de no haberlo perdido todo, solo eso y reflexionar, reflexionar sobre todo lo mal que hemos hecho las cosas hasta aquí y desear que no se haya terminado todo.
viernes, 7 de noviembre de 2008
A la huelga hemos de ir
El miércoles 19 de noviembre ha llegado el momento de ejercer un derecho histórico, pero no simplemente porque sea nuestro derecho y podamos ejercerlo libremente al margen de los clientes o de las fechas de entrega, sino porque no podemos permitir que nos lo pongan aun más complicado, no solo está en juego nuestra dignidad también lo está nuestro futuro profesional. Únicamente nosotr@s seremos quienes podremos impedir que se juegue con nuestros puestos de trabajo.
Si eres informátic@ el miércoles 19 no te quedes en la oficina o en casa: ¡movilízate!
Si eres informátic@ el miércoles 19 no te quedes en la oficina o en casa: ¡movilízate!
jueves, 6 de noviembre de 2008
La cocina del diablo
Bueno, pues después de múltiples obras llevadas a cabo y gracias a la inestimable ayuda de Cris por fin puedo mostrar las primeras fotos de la cocina del diablo, en la que se llevará a cabo la cocción del segundo disco de Moondogs Blues Party y puede que algunas otras jugosas grabaciones con más músic@s galleg@s.
La cocina lista para mezclar ingredientes
Fender Hot Rod Deluxe polvoriento pero de sonido gratificante
Epiphone Casino y Fender Stratocaster Vintage ´57
El cocinero del diablo
La cocina lista para mezclar ingredientes
Fender Hot Rod Deluxe polvoriento pero de sonido gratificante
Epiphone Casino y Fender Stratocaster Vintage ´57
El cocinero del diablosábado, 1 de noviembre de 2008
As dez de..
Fai un tempo atrás a revista galega de música SONO-TONE fíxome unha pequena enquisa acerca dos meus gustos musicais, facendo unha desas míticas e complexas listas de dez cancións. Moi do estilo de Rob Gordon e os seus compinches musicais en Alta Fidelidad.
Coa chegada do Mixwit ós nosos blogs decidín transcribir aquí as miñas respostas e convertilo nun meme destos que se fan en internet, así que os cinco agraciados son:
O poder do Amor, da felicidade, de crer que todo é posible, mentres esas trompetas estean a sonar.
Déixame facerche unha pregunta. Son os teus cartos tan bos? Mercarás o perdón? Pensas que é posible. Saberalo cando a morte se cobre a súa tarifa e tódolos cartos que fixeches non poidan nunca devolverche a túa alma.
A paixón marchou entre ti máis eu...Cantas veces escoitei esas verbas de boca dunha muller?
Baixas pola noite, entras nun bar... noutro. Buscas o teu sitio, pérdeste entre o fume e únicamente agardas poder rexurdir coa mañá.
Unha mochila. Dúas almas. Escocia. E Nick Drake no horizonte.
Se não tivesse o amor. Se não tivesse essa dor. E se não tivesse o sofrer. E se não tivesse o chorar. Melhor era tudo se acabar. Eu amei, amei demais. O que eu sofri por causa do amor. Ninguém sofreí. Eu chorei, perdi a paz. Mas o que eu sei. É que ninguém nunca teve mais. Mais do que eu.
É a cousa máis fermosa.
Cando xa non esteamos aquí de nós tan só quedarán os nosos osos, e por suposto o noso corazón, o que deixamos feito na vida.
Bowie atesoura para si nas súas cancións a cualidade maxistral de que por moito que as escoites soaranche sempre a novo.
Cando pensas que as cousas van mal, que non poden ir a peor, que sería mellor morrer esa mañá, escoitas ese laio ancestral e daste conta, de que tes que seguir adiante, esa é a única saída.
Coa chegada do Mixwit ós nosos blogs decidín transcribir aquí as miñas respostas e convertilo nun meme destos que se fan en internet, así que os cinco agraciados son:
- http://fotobruxo.blogspot.com/
- http://pravda-5.blogspot.com/
- http://fertrombon.blogspot.com/
- http://fasedoira.blogspot.com/
- http://primerospinitos.blogspot.com/
O poder do Amor, da felicidade, de crer que todo é posible, mentres esas trompetas estean a sonar.
Déixame facerche unha pregunta. Son os teus cartos tan bos? Mercarás o perdón? Pensas que é posible. Saberalo cando a morte se cobre a súa tarifa e tódolos cartos que fixeches non poidan nunca devolverche a túa alma.
A paixón marchou entre ti máis eu...Cantas veces escoitei esas verbas de boca dunha muller?
Baixas pola noite, entras nun bar... noutro. Buscas o teu sitio, pérdeste entre o fume e únicamente agardas poder rexurdir coa mañá.
Unha mochila. Dúas almas. Escocia. E Nick Drake no horizonte.
Se não tivesse o amor. Se não tivesse essa dor. E se não tivesse o sofrer. E se não tivesse o chorar. Melhor era tudo se acabar. Eu amei, amei demais. O que eu sofri por causa do amor. Ninguém sofreí. Eu chorei, perdi a paz. Mas o que eu sei. É que ninguém nunca teve mais. Mais do que eu.
É a cousa máis fermosa.
Cando xa non esteamos aquí de nós tan só quedarán os nosos osos, e por suposto o noso corazón, o que deixamos feito na vida.
Bowie atesoura para si nas súas cancións a cualidade maxistral de que por moito que as escoites soaranche sempre a novo.
Cando pensas que as cousas van mal, que non poden ir a peor, que sería mellor morrer esa mañá, escoitas ese laio ancestral e daste conta, de que tes que seguir adiante, esa é a única saída.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)